Η παιδικότητα είναι μια έννοια μάλλον παρεξηγημένη. Καθώς μεγαλώνουμε αποδεχόμαστε την ιδέα ότι χρειάζεται να αφήσουμε πίσω μας την παιδικότητά μας προκειμένου να θεωρούμαστε «ώριμοι». Ταυτόχρονα εξασκούμαστε στο να κρύβουμε, να ελέγχουμε και να καταπιέζουμε τα συναισθήματά μας, προκειμένου να μην «κάνουμε σαν παιδιά». Μα πόσο λειτουργικό θα ήταν στην πραγματικότητα εάν ως ενήλικες κρατούσαμε έστω την μισή από την ευκολία που έχουν τα παιδιά να είναι ο εαυτός τους;
Η έννοια της παιδικότητας λοιπόν ήταν αυτή που μας απασχόλησε σε δύο (5&12/2/2021) διαδικτυακές συναντήσεις φροντίδας και ενδυνάμωσης με την ομάδα των Νηπιαγωγών που συμμετείχαν κατά την περσινή χρονιά στο Πρόγραμμα του ΟΚΑΝΑ «Το Σχολείο που Ονειρεύομαι». Τα εργαστήρια στηρίχθηκαν σε υλικό από «Το Εγχειρίδιο του Συστημικού Συνθετικού Μοντέλου της Καταξιωτικής Διερεύνησης» του ΟΚΑΝΑ. Η Τέχνη και συγκεκριμένα η ποίηση, αποτέλεσε το όχημα μιας διαδρομής αυτογνωσίας και σύνδεσης με πηγές και δυνατότητες μιας ωρίμανσης που εμπεριέχει και την φροντίδα της συναισθηματικής πλευράς του εαυτού μας, αλλά και σημαντικών άλλων προσώπων, όπως των μαθητριών και των μαθητών μας. Ευχαριστούμε τα μέλη της ομάδας που επιτρέπουν στο ταξίδι αυτό να συνεχίζεται και ανανεώνουμε τη συνάντηση της ομάδας για το Μάρτη!