Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα να διεκδικήσουμε μια διαφορετική ηθική, αυτή που ο φεμινισμός επί μακρόν πρεσβεύει, για να προχωρήσουμε ένα βήμα ίσως πιο μπροστά από τη συντριβή και την οργή που γεννά η ανείπωτη απώλεια; «Όταν χάνουμε κάποιον άνθρωπο ή όταν αποστερούμαστε κάποιον τόπο ή μια κοινότητα, μπορεί απλώς να αισθανθούμε πως περνάμε κάτι προσωρινό, πως το πένθος θα τελειώσει και θα επιτευχθεί κάποια αποκατάσταση της προηγούμενης τάξης. Καθώς, όμως περνάμε ό,τι περνάμε, ίσως μας αποκαλύπτεται κάτι για το ποιοι είμαστε, κάτι που σκιαγραφεί τους δεσμούς μας με τους άλλους, που μας δείχνει ότι αυτοί οι δεσμοί συγκροτούν αυτό που είμαστε […] Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η θλίψη ιδιωτικοποιεί, ότι μας επαναφέρει σε μια μοναχική κατάσταση και ότι, με αυτή την έννοια, αποπολιτικοποιεί. Εγώ όμως νομίζω ότι μας εφοδιάζει με μια περίπλοκη αίσθηση πολιτικής κοινότητας και ότι αυτό το κάνει πρώτα απ’ όλα φέρνοντας στο προσκήνιο τους σχεσιακούς δεσμούς […]».
Τζούντιθ Μπάτλερ, Φεμινίστρια Φιλόσοφος
(Σκίτσο: Γιώργος Γαλίτης)