Παιδεία δεν είναι τα πτυχία μας. Είναι ο τρόπος που ως κοινωνία επιλέγουμε να σταθούμε στους αδύναμους, όταν κατέχουμε θέση ισχύος. Είναι ο σεβασμός στους γηραιότερους, στα παιδιά, στο διαφορετικό και στα πλάσματα που δεν μπορούν να μας μιλήσουν παρά μόνο με τον ιδιαίτερο τρόπο τους και εξαρτώνται από εμάς, όπως τα ζώα, δεσποζόμενα, αδέσποτα ή άγρια. Ας αρνηθούμε τη σιωπηρή αποδοχή της εγκατάλειψης τους. Ας αρνηθούμε το ρόλο του παθητικού παρατηρητή. Η αλλαγή έρχεται μέσα από μικρές καθημερινές πράξεις αγάπης που γίνονται με συνέπεια προς αυτά που έχουν την ανάγκη μας και με τη σταθερή διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους, από θεσμικούς φορείς που έχουν καθήκον να μεριμνούν για αυτά. Η αλλαγή έρχεται μέσα από την καλλιέργεια της υπευθυνότητας και της ενσυναίσθησης των παιδιών, μέσα από τη σχέση αγάπης και σεβασμού που μπορούν να αναπτύξουν με τα ζώα. Εμείς, οι ενήλικες υποστηρικτές τους, οφείλουμε να δώσουμε το παράδειγμα, ως υπέρτατη πράξη Πρόληψης και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας μιας ολόκληρης Κοινότητας.
